در شماره 277 مجله صنایع نظامی اسراییل به تاریخ 1 دسامبر 2005 خلاصه ای از گزارش دوسالانه واحد اطلاعات ارتش اسراییل درباره ایران منتشر شده است . البته بر طبق عرف معمول این نمونه گزارشها در سه ماهه نخست سال آینده میلادی (2006) منتشر میگردد و در اختیار رسانه های عمومی قرار میگیرد ولی مجله صنایع نظامی اسراییل وابسته به وزارت دفاع اسراییل به انتشار قسمتهایی از این گزارش اقدام نموده است و با توجه به اینکه این نشریه ماهیانه( مجله صنایع دفاعی اسراییل) از نشریات معتبرمیباشد و زیر نظر وزارت دفاع اسراییل منتشر میگردد در صحت مطالبی که منتسب به "واحد اطلاعات ارتش اسراییل "نموده تردید نمیباشد . صاحب امتیاز این نشریه وزارت دفاع اسراییل میباشد و در مقابل عنوان زمینه فعالیت این نشریه عبارت:" بولتن خبری وزارت دفاع اسراییل" درج شده است و در گذشته نیز اینچنین مواردی توسط این نشریه پیش از اعلام رسمی منتشر گشته است .تمام مطالبی که در این مبحث عنوان میشود و بدان استناد میگردد ازصفحات 64 الی 72 شماره277 این نشریه(مجله صنایع نظامی اسراییل) به تاریخ 1 دسامبر2005 که به صورت ویژه نامه در آخرین شماره این نشریه در سال2005 منتشر شده است نقل میگردد..

البته این نمونه گزارش ها از سوی مراجع رسمی و غیر رسمی بسیاری منتشر میگردند ولی گزارش واحد اطلاعات ارتش اسراییل با همه آنها بسیار متفاوت میباشد .این واحد اطلاعاتی از بهترین و قدرتمند ترین واحدهای اطلاعاتی (= جاسوسی)در جهان میباشد تا آنجا که گزارشهای این واحد مورد استناد و استفاده سازمانهایی از قبیل سازمان اطلاعات مرکزی ایالات متحده (CIA) و ارتش ایالات متحده و ... و مراجع و سازمانهای کشورهای مختلف جهان قرار میگیرد .
برای اینکه بدین سخن من ایمان آورید از شما دعوت مینمایم تا بار دیگر به گزارش این واحد در سال 2003 درباره ایران توجه نمایید:
http://nativ.cc/Jan2003/pine.htm
اگر شما به میانه گزارش مذکور دقت نمایید این متن را مشاهده مینمایید :
نقل قول:

איראן רכשה טילי קרקע-אוויר HQ7 גם מסין, שהם הגירסה הסינית לטיל ה"קארוטל" הצרפתי, בעלי טווח של 12 ק"מ. איראן שוקלת רכישתו של טיל נ.מ קצר-טווח Tor-M1 כחלק ממערך ההגנה האווירית הרב-שכבתי שלה. ה- Tor-M1 היא מערכת טילי קרקע-אוויר המיועדים ליירט מטוסים, מל"טים/מזל"טים, טילים מונחים וכלי נשק מדויקים הטסים בגבהים שונים בסביבה אווירית צפופה.


همانگونه که مشاهده مینمایید در این متن سخن از سیستمهای دفاع موشکی تور ام یک(Tor- M1) آورده شده است و این واحد اعلام نموده ایران تصمیم به خرید و استفاده از این سیستم دفاعی دارد و ما تا همین مدت اخیر و کمتر از دو هفته پیش یعنی اواخر سال 2005 میلادی و در آستانه سال 2006 میلادی و تا قبل از اعلام رسمی ایران و روسیه نیزما از آن بی اطلاع بودیم ولی این واحد اطلاعاتی در سال 2003 یعنی حداقل 2 سال پیش از اعلام رسمی این خبر از سوی مراجع رسمی(= مقامات ایران و روسیه) و خبرگزاریها آن را اعلام نموده بود .
نیازی به عنوان نمودن دلایل دیگر برای سخنان خود نمیبینم . خلاصه ای (8 صفحه) از گزارش(104 صفحه) این واحد اطلاعاتی درباره ایران در نشریه صنایع نظامی اسراییل درج شده است .شما را به مطالعه آن دعوت مینمایم .



برای مشاهده متن کامل به ادامه مطلب بروید
 
ادامه مطلب

سلام به همگی
در این پست میخوام شرح یکی از پیچیده ترین و خلاقانه ترین عملیاتهای ایران در دوران جنگ رو براتون بزارم . این عملیات در سال هفتم جنگ و در اوج کمبود مهمات و سلاح در ایران انجام شده و باعث برگشتن ورق جنگ به نفع ایران گشت .
توصیه میکنم حتما شرح این عملیات هیجان انگیز رو در ادامه مطلب بخونید مطمئنم که لذت خواهید برد .



منبع : www.tebyan.net
ادامه مطلب

  موشک زمین به هوای MIM-23 موسوم به HAWK

تعداد لانچرها : 150

تعداد موشكها : بيش از هزار فروند

ستون فقرات پدافند موشکی ضدهوائی ایران را سیستمهای پیشرفته HAWK تشکیل می دهند که تقریبا قادر به رهگیری و انهدام هر نوع هواپیمائی (از جمله جنگنده های پیشرفته آمریکائی) می باشد. طراحی و ساخت این موشک در دهه ۱۹۵۰ میلادی آغاز شد و در سال ۱۹۶۲ آزمایش شد و بعدا به تولید انبوه رسید و چندین بار در آن تغییراتی ایجاد شد تا آنجا که در سالهای کنونی تبدیل به یک سیستم ضد موشکی شده است. این سیستم در جنگ ۱۹۶۷ میان اعراب و اسرائیل و در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران به خوبی عمل کرد و تعداد زیادی هواپیمای عراقی توسط این موشک سرنگون شد. ایران دارای تعداد زیادی موشک هاوک است که با چنین پدافندی در کنار توپهای قدرتمند ضدهوائی تقریبا هر نوع هواپیمای مهاجم محکوم به نابودی هست.

لازم به ذکر است که این موشکها در ردیف موشکهای برد متوسط ضدهوائی قرار داشته و در صورت ارتقا و نصب سیستمهای پیشرفته قابلیت رهگیری و انهدام موشکهای كروز و بالستیک را نیز دارد.



مشخصات این موشک عبارتند از :

كشور سازنده : ايالات متحده آمريكا

نوع ماموریت : انهدام انواع هواپیما در ارتفاع متوسط + انهدام موشكهاي كروز

طول : ۳.۸۱m قطر : ۳۸.۴cm

وزن : 635kg

حداكثر برد : ۲۴ الی ۴۰ کیلومتر

حداكثر ارتفاع اثر : ۹.۱۴km

سرعت : ۲۶۵۰ کیلومتر در ساعت

نوع سیستم هدایتی : Radar directed semi-active homing

نوع سیستم هدایتی درون موشک : Semi-active homing

وزن کلاهک : ۱۳۶.۲ کیلوگرم

بازه زمانی شلیک : ۳ ثانیه

حسگرها : High power continuous wave radar (HIPIR)

Continuous wave acquisition radar (CWAR)

Pulse Acquisition Radar (PAR) and passive optical scan

قیمت هر موشک : ۲۵۰۰۰۰ دلار

هزینه ایجاد یک سایت موشکی هاوک با توجه به منابع اطلاعاتي آمريكا( هزینه موشکها در نظر گرفته نشده است) : ۴۵۰۰۰۰۰۰ دلار

----------------------------------------

برای دیدن متن کامل به ادامه مطلب بروید
ادامه مطلب

فقط مانده بود خونین‌شهر. از شمال تا منطقه‌ی طلاییه جلو رفته بودیم و در موشک به جاده‌ی زید حسینیه رسیده بودیم و الحاق انجام شده بود. جاده‌ی اهواز به خونین‌شهر هم کاملاً باز شده بود. پادگان حمید هم آزاد شده بود و سه قرارگاه روی یک خط قرار داشتند.

در اینجا، نقص ما وضعیت دشمن در خونین‌شهر بود. بین خونین‌شهر و شلمچه، دشمن مثل یک غده‌ی سرطانی هنوز وجود داشت. یکی از مهمترین حوادثی که رخ داد و من سعی می‌کنم این حادثه را خوب تشریح کنم، مرحله آخر عملیات ماست.

از عقب جبهه‌ گزارش می‌شد، مردم با اینکه می‌دانند حدود 5000 کیلومتر آزاد شده و حدود 5000 نفر هم اسیر گرفته‌ایم وعمده‌‌ی استان خوزستان آزاد شده، ولی مرتب تکرار می‌شود. خونین‌شهر چه شد؟

یعنی تمام عملیات یک طرف، آزادی خونین‌شهر طرف دیگر. برای خودمان هم این مطلب مهم بود که به خونین‌شهر دست پیدا کنیم. می‌دانستیم اگر خونین‌شهر را نگیریم، دشمن همان‌طور که در شمال شهر اقدام به حفر سنگر کرده، در محور ارتباطی خونین‌شهر به شلمچه هم اقدام به حفر سنگرهای سخت می‌کند و ما دیگر نمی‌توانیم به این سادگی به این هدف برسیم. چندین شور عملیاتی با فرماندهان و اعضای ستادمان انجام دادیم. قرارگاه کربلا اداره کننده‌ی منطقه بود. نتیجه که نگرفته بودیم هیچ، مطالبی که فرماندهان از وضع یگان‌هایشان می‌گفتند، نمایان می‌ساخت که باید به سرعت نیروها را بازسازی کنیم. یعنی باید عملیات را متوقف می‌کردیم و می‌رفتیم بازسازی کنیم؛ چون توان و رمقی برای واحدها باقی نمانده بود. حتی یکی از فرماندهان ارتشی می‌گفت: ما این‌قدر وضع‌مان خراب است چون با تفنگ‌ ژ- ت نگهداری می‌‌خواهد. اگر بعد از تیراندازی و مقداری کار پاک نشود، گیر می‌کند- که تفنگ‌هایمان تیراندازی نمی‌کند. چون سربازها نرسیده‌اند تفنگ‌هایشان را پاک کنند.

رفتیم به اتاق جنگ، اعضای ستادمان رفتند و من و فرمانده‌ی سپاه تنها شدیم. دوتایی حالت عجیبی پیدا کرده بودیم، از بس فشار روحی و روانی به ما وارد شده بود. لشکرهایی که در اختیار داشتیم، اسم‌شان لکشر بود ولی از رمق افتاده بودند.

در اینجا، خداوند یک امداد عظیم نصیب ما دو نفر کرد. برای من، این امداد از عظیم‌ترین امدادهایی است که در سراسر مدتی که در جبهه بودم، از آن بالاتر را احساس نکردم. در این امداد، به یک طرح رسیدیم. وقتی که با هم درمیان گذاشتیم، بین ما یک ذره بحث در نگرفت که نقطه نظر مختلفی داشته باشیم. اصلاً دو مسوولی بودیم که یک فکر و یک طرح واحد داشتیم. صحبت که می‌کردیم، نشان می‌‌داد این یاری خداوند است که نصیب‌مان شده است؛ البته به برکت سعی و اخلاص رزمندگان اسلام. چون ما پشت سرآنها بودیم و جلویشان نبودیم.

دوتایی با هم صحبت کردیم. مشکل کار در این بود که این طرح را چطور به فرماندهان ابلاغ کنیم. با آنان بحث‌های دیگری کرده بودیم و حالا یکدفعه این طرح را مطرح می‌کردیم. در ذهن‌مان بود که می‌گویند مشورت‌هایمان چطور شد؟ مخصوصاً بچه‌های سپاه، اهل بحث و مشورت و این چیزها بودند و فکر می‌کردیم اگر یک موقع چیزی را فی‌البداهه بگوییم، ممکن است برایشان سنگین باشد.

خداوند یاری کرد و گفتم: من این را ابلاغ می‌کنم. یعنی مسئوولیت ابلاغش را به عهده گرفتم. آقای محسن رضایی هم قبول کرد و گفت اشکالی ندارد. از طرف من هم شما به سپاه و ارتش ابلاغ کنید.

از قرارگاه‌مان که در شرق کارون بود، آمدیم به طرف غرب کارون و خودمان را رساندیم به قرارگاه جلویی که نزدیکی‌های خرمشهر بود. قرارگاه موقتی بود. به فرماندهان ابلاغ کردیم که سریع بیایند و جمع شوند. آمدند و جمع شدند. این جلسه، از تاریخ‌ترین جلسات است. از نظر نظامی، چون آشنا بودم، می‌دانستم که برای ارتشی‌ها مشکل نیست. منتها بچه‌های سپاه، چون نظامی‌های انقلابی جدید بودند، باید ملاحظه آنها می‌شد. برای اینکه آنها هم کنترل شوند، مقدمه را طوری گفتم که احساس کنند فرصتی برای بحث نیست و به عبارت دیگر، دستور ابلاغ می‌شود و باید فقط برای اجرا بروند. چون وقت کم بود و اگر می‌خواست فاصله بین عملیات بیفتد این طرح خراب می‌شد. گفتم: «من ماموریت دارم- این‌طور گفتم که خودم را هم به عنوان مامور قلمداد کنم- که تصمیم فرماندهی قرارگاه کربلا را به شما ابلاغ کنم. خواهش می‌کنم خوب گوش کنید و اگر سوال داشتید بپرسید تا روشن‌تر توضیح بدهم، ماموریت را بگیرید و سریع بروید برای اجرا».

ماموریت چه بود؟ آن مساله فرعی است. حالت جلسه مهم بود. محکم ماموریت را ابلاغ کردم. در یک لحظه‌، همه به هم نگاه کردند و آن حالتی که فکر می‌کردیم، پیش آمد. اولین کسی که صحبت کرد، برادر شهیدمان0 که ان‌شالله جزو ذخیره‌ها مانده باشد- احمد متوسلیان بود، فرمانده تیپ 27 حضرت رسول(ص). ایشان در این چیزها خیلی جسور بود. گفت: چه جوری شد؟! نفهمیدیم این طرح از کجا آمد؟

منظورش این بود که اصلاً بحثی نشده، یک‌دفعه شما تصمیم گرفتید و طرح را ابلاغ کردید، من گفتم: «همین‌طور که عرض کردم که دستور است و جای بحث ندارد.»

تا آمدیم از ایشان فارغ شویم، شهید خرازی صحبت کرد- احتمالاً احمد کاظمی هم صحبت کرد- من یک خرده تندتر شدم و گفتم: «مثل اینکه متوجه نیستید. ما دستور ابلاغ کردیم، نه بحث را.» از آن ته دیدم آقای رحیم صفوی با علامت دارد حرف می‌زند.

توصیه به آرامش می‌کرد. خودش هم لبخندی بر لب داشت و به اصطلاح می‌گفت مساله‌ای نیست. هم متوجه بود که این طور باید گفت و هم متوجه بود که این صحنه طبیعی است، باید تحملش کرد.

من که غافل شده بودم، در اثر برخورد روانی برادر رحیم صفوی، یکه خوردم و تحمل خودم را بیشتر کردم. داشتم ناامید می‌شدم و فکر می‌کردم این جلسه به کجا می‌انجامد. به خودم گفتم: در نهایت، به تندی دستور را ابلاغ می‌کنم. بالاخره باید اجرا شود. میدان جنگ است و بایستی یک خرده روح و روان هم آماده باشد.

خداوند متعال می‌فرماید: «فان مع‌العسر یسرا» (سوره‌ی الانشراح- آیه‌ی 4) او ما را کشاند تا نقطه اوج سختی و یکدفعه آسانی را نازل کرد؛ بدون اینکه خودمان نقش زیادی داشته باشیم. جریان جلسه یکدفعه برگشت. برادر حمد متوسلیان گفت: من خیلی عذر می‌خواهم که این مطلب را بیان کردم. ما تابع دستور هستیم و الان می‌رویم به دنبال اجرا، هیچ نگران نباشید.

برادر خرازی هم همین‌طور؛ همه‌شان با هم هماهنگ کردند و شروع کردند به تقویت فرماندهی برای اجرای دستور، این‌طور که شد، گفتم: «بسیار خوب، این‌قدر هم وقت دارید سریع بروید برای عملیات آماده شوید و اعلام آمادگی کنید.»

طرح چه بود؟ آن طرحی که به عنوان جرقه‌ی امید و امداد الهی در ذهن خود احساس کردیم این بود که گفتیم درست است ما 25روز است در حال جنگیم و فرماندهان می‌گویند که بریده‌‌ایم و نیروهایمان باید بازسازی شوند، ولی این را نمی‌توانیم نادیده بگیریم که اگر قرار باشد خونین‌شهر آزاد شود، الان باید آزاد شود. این را هم می‌دانیم که نیرویش را نداریم که آزادش کنیم ولی حداقل می‌توانیم خونین‌شهر را محاصره کنیم. یعنی از یک جایی برویم بین‌ خونین‌شهر و شلمچه. آن دفعه که نتوانستیم از شلمچه برویم، حالا از یک جای دیگر می‌رویم که آسانتر باشد و اعلام کنیم خونین‌شهر را محاصره کرده‌ایم. همین باعث می‌شود که نیروها بیشتر و زودتر به جبهه بیایند و ما تقویت شویم.

شب، عملیات شروع شد. از همان اول شب، محور سمت راست به سرعت پرید و رفت جلو. شکاف را ایجاد کرد و رفت جلو ولی آنقدر جلو رفت که دادش درآمد. می‌گفت: هنوز سمت چپ من آزاد است. من دارم، هم از راست می‌خورم و هم از سمت چپ.

برادر احمد متوسلیان داد و بیداد می‌کرد. دو محور دیگر جلو نمی‌رفتند. ما داشتیم ناامید می‌شدیم. تا صبح هر چه راهنمایی و هدایت شدند، پیش نرفتند. حدود نماز صبح بود. یادم هست که بچه‌ها همه از حال رفته بودند و از خستگی افتاده بودند. تعداد قلیلی توی اتاق جنگ بودیم. نماز را خواندم. حالم گرفته شده. چشمهایم باز نمی‌شدند. گفتم بخوابم. ولی دلم نمی‌آمد از کنار بیسیم کنار بروم. در همان اتاق جنگ، زیر نورافکن، ملحفه‌ای پهن کردم. گفتم دراز بکشم، یک مقدار آرامش پیدا کنم.

بلافاصله خواب سیدعالیقدری را دیدم که با عمامه‌ی مشکی آمد داخل قرارگاه، اما صورتش را گرفته بود. چهره‌اش گرفته و غمناک بود. آمد و نگاهی به همه‌مان کرد. همه با احترام بلند شدیم و یکپارچه احترام‌مان برانگیخته شد. ایشان، مثل اینکه کارش را انجام داده باشد و کار دیگری نداشته باشد- برای من هم طبیعی بود- گفت: «می‌خواهم بروم، کسی نیست مرا راهنمایی کند.»

بلافاصله دویدم جلو و گفتم: من آمادگی دارم.

آمدم ایشان را راهنمایی کردم تا از قرارگاه بیرون بروند، از آنجا هم خارج شدیم. یکدفعه به نظرم این‌طور آمد که حیف است این سید عالیقدر راه برود، بهتر است که ایشان را بغل کنم و روی دست خودم بگیرم. همان کار را کردم و ایشان را روی دست گرفتم تا راه نرود. همان‌طوری که روی دست‌های من بودند، با حالت تبسم، به من نگاه کردند. اظهار محبت کردند. این اظهار محبت، خیلی من را متاثر کرد و به گریه افتادم. گریه‌ام آنقدر شدت داشت که از خواب پریدم.

بیست دقیقه از زمانی که خوابیده بودم، گذشته بود ولی انگار اصلاً خوابم نمی‌آمد. حالت خاصی را احساس کردم. همان موقع، توی بیسیم داشتند تکبیر می‌گفتند. تکبیر چه بود، دو محور که گیر کرده بود، باز شده و رسیده بودند به اروند. یعنی سه محور با هم رسیده بودند به اروند. تمام مشکلات ما در پیشروی حل شده بود.

خدا ان‌شا‌الله با بزرگان بهشت محشورشان کند، برادر خرازی باکد و رمز اطلاع داد وضعیت ما خوب است و گفت: «توانسته‌ایم حدود هفتصد نفر از نیروها را متمرکز کنیم. اگر اجازه بدهید، از اینجایی که دشمن خط محکمی ندارد، بزنم به خط دشمن، توی خونین‌شهر.»

ریسک بزرگی بود. هفتصد نفر چی بود که ما می‌خواستیم به خونین‌شهر حمله کنیم؟ بعدش چی؟ حالا خوب هم در آمد ولی... حالت خاصی بر دنیای ما حاکم شده بود. زیاد خودمان را پایبند مقررات و فرمول‌های جنگ نمی‌کردیم که این کار بشود یا نشود. گفتم: بزنید.

ایشان زد؛ یک ساعت هم طول نکشید. ساعت هشت صبح بود که که داد و بیداد و فریاد آنها بلند شد. گفتند: «ما زدیم خوب هم گرفته. عراقی‌ها جلوی ما دست‌ها را بالا برده‌اند ولی تعداد آنها دست ما نیست.»

باید احتیاط می‌کردند و کند به طرف‌شان می‌رفتند. یک هلیکوپتر214 فرستادیم بالا که ببینیم وضعیت چه جور است. خلبان فریاد زد: « تا چشمم کار می‌کند، توی خیابان‌ها و کوچه‌های خرمشهر، عراقی‌ها صف بسته‌اند و دست‌ها را بالا برده‌اند.»

یعنی قابل شمارش نبودند. واقعاً مطلب عجیبی بود. نمی‌شد به عراقی‌ها بگوییم شما بروید توی سنگر ما نیرو نداریم! بالاخره باید کارشان را تمام می‌کردیم. باز خداوند یاری کرد و تدابیری اتخاذ شد که جالب هم بود. به نیروهایی که در خط داشتیم، گفتیم به صورت دشتبان، به صورت صف، یک طرفشان- یعنی طرف غرب- بایستند. منظورمان این بود که اینها را هدایت کنیم بیایند روی جاده و از طریف جاده بروند به طرف اهواز، گفتم: فعلاً پیاده بروند به طرف اهواز!

تا اهواز 165 کیلومتر راه بود. ماشین هم نداشتیم که آنها را سوار کنیم. نیروها با دست اشاره می‌کردند که بروید توی جاده. مگر تمام می‌شدند! آمدن‌شان تا بعداز ظهر طول کشید. هر چه می‌رفتند، تمام نمی‌شدند. عصر بود، پرسیدم : «بالاخره این اسرار چه شدند؟»

گفتند: «دیگر نمی‌آیند.»

رفتیم توی خرمشهر و خرمشهر را گرفتیم. آماری که به ما دادند، حدود چهارده‌ هزاروپانصد نفر در شهر اسیر شده بودند. حالا داخل این سنگرها، چقدر امکانات و مهمات و وسایل و تجهیزات و غذا بود، جای خودش.

خداوند متعال در این نمایش قدرت، نشان داد که چه وحشت و رعبی در دل اینها انداخت. آنها با اینکه هنوز عقبه‌شان قطع نشده بود. و با اینکه توی سنگرهای مستحکم بودند و با اینکه اگر باز هم به آنها امکانات نمی‌رسید، اقلاً ده پانزده روز دیگر می‌توانستند مقاومت کنند، ولی خداوند رعبی به دل آنها انداخت که حتی یک ساعت هم مقاومت نکردند.

ساعت پنج صبح نیروها به اروند رسیدند و ساعت هفت صبح برادر خرازی پرسید که من بزنم؟ و هشت صبح بود که ما به عراقی‌ها گفتیم دست‌ها بالا، چهارده هزاروپانصد نفر اسیر اینجا داشتیم و حدود پنج هزار نفر هم قبلاً داشتیم. اسرای بیت‌المقدس نوزده هزار و سیصد وهفتاد نفر شدند. حدود یک ماه طول کشید تا تک تک سنگرها از فشنگ و مهمات و وسایل و خواروبار خالی شد.

بگذریم که در همان فاصله‌ای که ارتباط شلمچه را با خرمشهر قطع کرده بودیم، دشمن مانورهای زیادی توی بیسیم می‌‌داد. مرتب می‌گفتند واحد فلان می‌آید، مقاومت کنید و هیچ‌کس حق ندارد عقب بیاید. از طرف دیگر، متوجه شدیم که تعدادی از سربازها می‌خواستند از طریق رودخانه قرار کنند. دعوایشان می‌شود. توی قایق جا نمی‌شده‌اند. دستور از بالا می‌آید هیچ‌کس حق ندارد عقب بیاید که ارتباط قطع می‌شود و همه‌شان اسیر می‌شوند.

18 ماه از شروع جنگ تحميلي مي گذشت. در اين زمان کشور بعثي عراق با حمايت دول غربي بسيار قدرتمند شده بود و خرمشهر عزيز در چنگال عراق بود. نيروهاي نظامي عراق فقط از لحاظ تجهيزات قوي بودند، درحالي که نيروهاي ايراني به سلاح تقوي و ايمان مسلح بودند. غيور مردان ايراني با غيرتي مثال زدني خود را در برابر دشمني مي ديدند که هر روزه با کمک هاي نقدي و غير نقدي دول غرب حمايت مي شد. ولي اين پايان قضيه نبود. بسياري از کشورهاي حوزه خليج هميشه فارس نيز به حمايت همه جانبه از صدام پرداخته بودند.

نيروي هوايي عراق نيز به دليل تحويل گرفتن جديدترين جنگنده ها از کشورهاي فرانسه و شوروي سابق، جان تازه اي گرفته بود ولي بازهم با تمامي تجهيزات پيشرفته نمي توانستند دربرابر شجاع دلان تيزپرواز ارتش جمهوري اسلامي ايران ايستادگي کنند.

داشتن جنگنده پيشرفته ملاک نبود، بلکه داشتن خلبانان جسور و با تجربه، نقش اصلي را بازي مي کرد. که در اين سوي ماجرا نيروي هوايي با داشتن خلبانان جسور و شيردل، در برابر هر تهديدي ايستادگي مي کرد.

عمليات بزرگ بيت المقدس در پيش است

بعد از شکسته شدن حصر آبادان به فرمان امام خميني (ره)، و آزاد سازي اين شهر، عراقي ها بايد متوجه مي شدند که ايراني اجازه تجاوز به خاک کشورش را نمي دهد.

ولي اين بار نوبت فتح بزرگ تري بود. آزادسازي خرمشهر و رها ساختن آن از دست دشمن.

کارهاي ابتدايي عمليات بيت المقدس آغاز شده بود، ولي بايد براي نيروها و تجهيزات کمکي عراق که در آن سوي مرز مستقر و آماده بودند که در صورت حمله به خرمشهر، به نيروهاي شان بپيوندند، نيز بايد چاره اي انديشيده مي شد.

نيروي هوايي دست بکار مي شود

هيچ راه کاري نبود غير از استفاده از هواپيماهاي بمب افکن نيروي هوايي ارتش جمهوري اسلامي ايران. لذا دستور کوبيدن عقبه عراق به نيروي هوايي صادر شد.

برای دیدن متن کامل به ادامه مطلب بروید

ادامه مطلب

وایل آبان ماه سال 1359 عراق توانست پس از هجومی گسترده، شهر خرمشهر را اشغال کند. عراق با هجومی همه جانبه قصد پیشروی در خاک ایران را داشت که ارتش و نیروهای مسلح ایران مقاومت بسیاری می کردند و عراق که پشتیبانی کشورهای غربی را همراه داشت، موفق نشد با بکارگیری تاکتیک های پیشرفته نظامی بر نیروی ایمان و علم نیروهای مسلح ایرانی غلبه کند.
در این هنگام نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، با پروازهای متعدد در انجام نبردهای هوایی پیاپی، علاوه بر این که همچون سد محکمی جلوی تهاجم هواپیماهای دشمن را گرفته بود، توانسته بود با بمباران های دقیق ضربات مهلکی بر پیکره توپخانه سنگین عراق نیز وارد کند.

در دوران جنگ ایران و عراق نیروی هوایی ایران نقش بسزایی در پیشبرد اهداف نظامی داشت . یکی از مهمترین عملیاتی که این نیرو در خلال جنگ انجام داد عملیات حمله به H3 بود که جزء بهترین و شاید بی نظیر ترین عملیات هوایی جهان بود که شرح هیجان انگیز اون رو در این پست میزارم و پیشنهاد میکنم تا آخر بخونیدش مطمئنم که لذت خواهید برد . در آخر حتما نظر خودتون رو در این مورد بنویسید .

منبع مقاله : airtoair.blogfa.com


برای دیدن متن کامل به ادامه مطلب بروید

ادامه مطلب

سوأل اول :
فرض کنید در یک مسابقه دوی سرعت شرکت کرده اید. شما از نفر دوم سبقت می گیرید حالا نفر چندم هستید؟

پاسخ:
اگر پاسخ دادید که نفر اول هستید، کاملاً در اشتباه هستید! اگر شما از نفر دوم سبقت بگیرید، جای او را می گیرید و نفر دوم خواهید بود.
سعی کن تو سوأل دوم گند نزنی
برای پاسخ به سوأل دوم، باید زمان کمتری را نسبت به سوأل اول فکر کنی

سوأل دوم:
اگر شما توی همون مسابقه از نفر آخر سبقت بگیرید، نفر چندم خواهید شد؟

پاسخ:
اگر جواب شما این باشه که شما یکی مانده به آخر هستید، باز هم در اشتباهید. بگید ببینم شما چه طور می تونید از نفر آخر سبقت بگیرید؟ (اگر شما از نفر آخر عقب تر باشید، خوب شما نفر آخر هستید و از خودتون می خواهید سبقت بگیرید؟)
مشخصتاً امروز روز شما نیست. شاید بتونید سوأل آخر رو جواب بدید. تمام سعی خودتون رو بکنید. آبروتون در خطره!!!

سوأل سوم:
پدر ماری، پنج تا دختر داره: 1-Nana 2- Nene 3- Nini 4- Nono. اسم
پنجمی چیه؟

پاسخ: Nunu؟
نه! البته که نه. اسم دختر پنجم ماری هستش. یک بار دیگه سوأل رو بخونید.

منبع : Tanziran.com

یانی کریسومالیس در 14 نوامبر سال 1954 (23 آبان 1333 ) در شهر کالاماتای

یونان به دنیا آمد .

و دوران کودکی و نوجوانی اش را در شهر زیبا و کوهستانی کالاماتا گذراند.

در سن چهارده سالگی

 به رشته شنا علاقمند شد و توانست رکوردی ملی در رشته شنا برای کشورش

یونان بجا گذارد

و تلاش گسترده ای برای رسیدن به رقابتهای المپیک نمود.

در سال 1972 میلادی (1351 شمسی) به آمریکا برای تحصیل در رشته مورد

علاقه اش روانشناسی در مشهور ترین دانشگاه روانشناسی دنیا یعنی مینسوتا رفت.

پس از فارغ التحصیل شدن از دانشگاه در یک گروه محلی راک در مینسوتا بنام کاملئون

( Chameleon) بعنوان نوازنده کیبورد آغاز بکار کرد.

پس از آن کسی نمیداند چه اتـفاقی برای یانی افتاد اما او اکنون صاحب استدیوی شخصی

است و بیش از 25 میلیون از آلبوم های وی در دنیا بفروش رفته است.

او تبدیل شد به موسیقی دانی مستـقـل با عقاید و تفکری منحصربفرد و به شهرت

و محبوبیتی

جهانی دست یافت و این در حالی بود که یانی حتی قادر به خواندن و نوشتن ساده ترین

نوتهای موسیقی نیز نمی باشد

 ولی با تبحری خواص ساخته های خود را با روش مخصوص خود و رسم الخط

ابدائی خود مینگارد.

یانی قطعاتی کامل و زیبا دارد که کاملا ساخته خود اوست و در سبکی انحصاری

اجرا شده است.

 
اکثر آلبوم های یانی توسط شرکتهای virigin records  ویا EMI تولید تهیه وتوزیع میشوند.

یانی موسیقی های بیشماری برای برنامه های تلویزیونی و سینمایی ساخته و همچنین قطعات تبلیغاتی متعددی برای شرکتهای تجارتی – بازرگانی گوناگون خلق نموده است.

او اوقاتش را بیشتر در لوس آنجلس و سیاتل آمریکا میگذراند و اکنون یک شهروند آمریکایی بشمار میرود.

او مدتها با خانم هنرمندی بنام لیندا ایوانز همکاری صمیمی داشت و در اوایل سال 1998 این ارتباط را پایان یافته اعلام کرد.

این ارتباط ظاهراً یک همکاری دوستانه بوده است.!!

یانی از اوایل سال 1998 تا ماه آوریل 1999 هیچگونه فعالیت تولیدی کنسرت و توری را برگذار نکرد و به استراحت پرداخت.

و در سال 2000  یکی از بی نظیر ترین آلبوم های خودش را ارائه داد در سبکی متفاوت از آلبوم های گذشته اش... جالب اینست که تمام تنظیمات و تبدیلات موسیقی این آلبوم شخصاً و فقط توسط خود یانی در استدیو شخصی خودش انجام شد !

یانی در هنگامی که برای ساخت آهنگ تمرکز میکند به تلفنها پاسخ نمیدهد و در آرامش کامل وسکوت مطلق برای آماده کردن ذهن خود به سر میبرد و هیچکس را به ملاقات نمی پذیرد.!

یانی تا بحال موسیقی به سبک کلیسایی – مذهبی ارائه نکرده است چرا که همواره اعتقاد به خلق کارهایی جدید با تکیه به اندیشه های نو و جدید خود دارد.

در قطعات Niki Nana و Aria موسیقی بر مبنای یک اپرای فرانسوی قدیمی متعلق به قرن نوزدهم میلادی بنام Lakme  ساخته  Leo Delibes  می باشد و اشعاری که در این قطعات خوانده میشود اکثراً اصوات آهنگین بوده و فاقد معنای خاص میباشند و بر خلاف تصور موجود بزبان فرانسوی نمیباشند بجز قسمتهایی محدود که بزبان انگلیسی هستند و در اشعار آلبوم ستایش ذکر شده اند.

یانی آهنگی تبلیغاتی را با همکاری مالکوم مکلارن ساخته است که سابقاً با گروه  Pistols  همکاری میکرده است.

این آهنگ تغییر یافته یک اپرا است که با افزودن یک ترانه تکمیل شده است و این آهنگ که جرات آرزو یا  Dare to Dream  نام دارد برای شرکت هواپیمایی بریتیش ایرلاینز ساخته شده است.

یانی تمایلات مذهبی ندارد و مخالف کلیسای سنتی است او معمولا خیلی بندرت موسیقی گوش میدهد و بگفته خود او موسیقی را صرفاً از ایستگاههای رادیویی گوش میدهد.

خواننده مورد علاقه او Peter Gabriel  میباشد و معتقد است که در سالهای اخیر بجز موسیقی محمد رسول الله و... عیسی مسیح ... دکتر ژیواگو ... ایندرا گاندی و چند قطعه محدود دیگر ... قطعه جالب توجهی نشنیده است.

مادر و پدر یانی هر دو اهل یونان هستند ... مادر وی فلیستا Felista و نام پدرش سوتیری  Sotiri  میباشد .

یانی قطعه هایی را بنام مادرش ساخته است و علاقه خاصی به کشور خود و مکانهای قدیمی دارد.

سالها پیش یانی با جازیست خود چارلی آدامز Charlie Adams  آشنا شد و اولین کار خود را بنام بیرون از سکوت یا Out Of Silence در سال 1987 (1366 شمسی ) یه بازار عرضه کرد.

یانی سالها پیش با شهرداد روحانی همکاری تنگاتنگی داشت و از تجربیات او استفاده فراوان برد و با همکاری شهرداد و با استفاده از دانش و تجربه او یکی از زیباترین کنسرتهایش را در شهر آکروپلیس یونان و با رهبری شهرداد روحانی اجرا نمود.(شهرداد روحانی از موسیقی دانان بزرگ کشورمان ایران است و حضور وی در عرصه موسیقی جهان افتخاری است برای ایران)

یانی در سال 2003 آلبومی متفاوت و پر تنوع به نام Ethnicity  روانه بازار کرد و احاطه و قدرت خودش را در انواع مختلف موسیقی به دنیا ثابت کرد.

در این آلبوم یانی با استفاده از خواننده های جدید و البته زیاد نسبت به کارهای قبلی اش نوعی تفاوت آشکار از لحاظ موسیقی با شعر در آهنگهایش ایجاد کرده و به سبک جدید و منحصر به فرد Walk Show روی آورده است .

به عقیده کارشناسان موسیقی و طرفداران موسیقی ... یانی در سالهای اخیر نسبت به دهه نود افت داشته هر چند این افت نامحسوس است ولی تاثیر زیادی بر روی یکه تازی یانی در عرصه موسیقی  New Age داشته است.

البته خود یانی نام گذاری سبک New Age را بر روی آثار او از بد شانسی اش میداند و او نام Contemporary Instrumental Music (موسیقی هم عصر)

را بیشتر میپسندد!!

برای دانلود یکی از بهترین آثار یانی اینجا کلیک کنید 

منبع : moryabdi.persianblog.ir

ساعت بیداری در یگان آموزشی 4 صبح بود اما ما چون تازه وارد بودیم و در اصطلاح بهمون میگفتند پایه بوق مجبور بودیم ساعت 3:30 بیدار بشیم . بعد از صبحانه ساعت نزدیک به 6 بود که یگان 800 نفری ما رو به جلوی انبار گردان که جمعی اون بودیم بردند برای تحویل لوازم نظامی بعد از آمار گیری به نوبت لوازم رو تحویل دادند که برای شروع آموزشی از این قرار بود : یک جفت پوتین . دو دست لباس خاکی نظامی . 3 قطعه صابون . 2 قوطی شامپو . 2 جعبه پودر رختشویی . 4 جفت جوراب . 1 کلاه پشمی . 4 جفت زیرپوش و شورت . 1 کیسه نظامی . 2 قوطی واکس به انظمام فرچه . 2 عدد کلاه نظامی . 1 عدد پتو
بعد از تحویل لوازم فرمانده یگان به بالای سکو رفت و بعد از خوشامدگویی گفت که باید همه روش صحیح پوشیدن لباس نظامی رو یاد بگیریم بنابراین به همه دستور داد که تمام لباسهای خودشون رو در بیارن . برای دومین بار بود 800 نفر در یک لحظه لخت شدند و تنها یک شورت به پا داشتند . واقعا صحنه خنده داری بود . بعد از کلی توضیحات لباسها رو به تن کردیم و پوتینها رو پوشیدیم . برای اولین بار که پوتین میپوشید به علت سنگینی آن راه رفتن براتون خیلی سخته تا زمانی که پوتین واکس بخوره و کمی نرم بشه قابلیت انعطاف نداره و باید مثل یک آدم آهنی راه برید .
دوران آموزشی ما در دی ماه 1384 شروع شد یعنی فصل سرد سال اون هم توی منطقه کویری . اونجا روزها جوری بود که در آفتاب از شدت گرما عرق میکردی اما در سایه آب یخ میزد .
شب اولی که از آموزش گذشت گفتند که باید برای امشب نگهبان تعیین کنیم . بنابراین چون اول اسم فامیل من الف بود به عنوان اولین نگهبان گردان 800 نفری 3 ساعت مسئول نگهبانی آسایشگاه سربازان شدم و وظیفه من جلوگیری از سقوط سربازها از تخت بالا بود . بعد از روز اول که همه حسابی خسته شده بودند نگهبانی از حدود 100 نفر که خواب بودند واقعا جالب بود . یکی توی خواب داد میزد اون یکی فحش میداد یکی دیگه سر و کمرش روی تخت بود و پاهاش بیرون از تخت آویزان بود تعداد زیادی هم خروپف میکردند . بعد از اینکه اولین پست نگهبانی من تموم شد و موقع استراحتم رسید . من که توی خونه در آرامش کامل خوابم میبرد و هیچگونه صدایی در اتاق من نبود حالا باید با صدای خروپف و جیق تختها و قدمهای نگهبان آسایشگاه بخوابم . شاید باورتون نشه اما تا صبح خوابم نبرد .
دوران آموزشی در نیروی دریایی ارتش به مدت 62 روز سپری شد . در روزهای آخر دیگه همه به شرایط عادت کرده بودیم . غذای خدمت رو تا آخر با میل تمام میخوردیم . به طور خودکار صبحها ساعت 4 بیدار میشدیم . شبها اگر بالا سرمون توپ هم شلیک میکردند بیدار نمیشیدم . همه میتونستند مسافت زیادی رو بدون استراحت بدوند و خیلی عادات خوب دیگه .
در دوران آموزشی یک هفته آخر آموزش اختصاص به اردوگاه داره یعنی باید مدت یک هفته در شرایط جنگی در اردوگاههای کوهستانی و درچادر زندگی کنیم . با توجه به هوای سرد منطقه و صحبتهایی که سربازهای قبلی با ما کرده بودند حسابی ترسیده بودیم که شرایط اردوگاه خیلی سخته . سرانجام روز اعزام به اردوگاه فرا رسید و بعد از تحویل اسلحه و کوله پشتی و لوازم چادر به سمت اردوگاه که در خارج از شهر و در کوهستان بود حرکت کردیم و ظهر به آنجا رسیدیم بعد از نصب چادر و صرف نهار به کوهپایه ها رفتیم تا تمرین تیر اندازی البته با گلوله مشقی رو انجام بدیم . شب که شد باز هم به دلیل حرف اول فامیل من اولین نگهبانی به من رسید . اما با پادگان فرق میکرد چون باید تا صبح دو نوبت پاس میدادیم و فرصت خواب نداشتیم . شب اول گذشت و فردا صبح به سمت  میدان تیر حرکت کردیم تا تجربه شلیک با گلوله جنگی رو کسب کنیم . سرباز ارتش در دوره آموزشی چیزی حدود 80 گلوله سهمیه برای شلیک داره که در روز اول 15 گلوله شلیک کردیم . بعد از ظهر که به اردوگاه برگشتیم بارون گرفت و این بارون تا صبح دو روز بعد ادامه داشت و در این مدت آموزش ما تعطیل شده بود و مجبور بودیم در چادرهای خیسی که پر از آب شده بود زندگی کنیم . بعد از 2 روز که بارون اومد فرمانده تصمیم گرفت که به پادگان برگردیم چون کم کم داشت سیل راه می افتاد بنابراین اردوگاه 7 روزه ما ظرف 2 روز تمام شد و به پادگان برگشتیم . اما حرکت با کوله پشتی و اسلحه زیر بارون خیلی کیف میده درست مثل میدان جنگه ..........

الان که دارم این پست رو مینویسم ساعت 2:25 روز جمعه مورخ 8/6/87 است و در مشهد داره بارون میباره .
برای من که جای تعجب داره توی شهریور ماه بارونی به این تندی بیاد . شاید خدا فکر کرده شهرمون زیادی کثیف شده و احتیاج به یک شستشو داره .
همین الان چشماتونو ببندید و به لحظات بعد از بارون فکر کنید . به طراوت گلی که با قطره های آب خیس شده به صدای رعد آسمان به رنگین کمان که هر رنگش نوید بخش زندگیست به صدای آب که توی جوی به جریان افتاده به هوای تازه و به آسمان آبی بعد از یک رگبار . من که فکر میکنم معجزه میشه که همچین اتفاقی می افته و ظرف مدت چند دقیقه خوبیها جای بدیها رو میگره . ما انسانها هم جزء این طبیعتیم پس چرا بارونی که همه چیز رو زیبا و تمیز میکنه به قلب سیاه و کثیف ما تاثیر نداره البته شاید اون رو هم تمیز میکنه اما دوباره خودمون سیاهش میکنیم

چند روز دیگه سالگرد فوت پروفسور محمود حسابی است . به همین مناسبت به این فکر افتادم تا چکیده ای از دستاوردهای علمی و موفقیتهایی که ایشان بدست آورده اند را اینجا برای شما بنویسم .
 این مطالب برگرفته از کتاب استاد عشق که به قلم فرزند ایشون به رشته تحریر در آمده است . نسخه ای که در اختیار من است چاب چهاردهم سال 1383 می باشد .

تحصیلات دانشگاهی
- لیسانس ادبیات از دانشگاه آمریکایی بیروت ( در هفده سالگی )
- لیسانس مهندسی راه و ساختمان از دانشکده فرانسوی مهندسی در بیروت
- لیسانس ریاضیات و ستاره شناسی و زیست شناسی از دانشگاه آمریکایی بیروت
- لیسانس مهندسی برق از دانشگاه برق پاریس
- لیسانس مهندسی معدن از مدرسه ی عالی معدن پاریس
- گذراندن دوسال اول رشته حقوق ( در طی یک سال ) در دانشگاه سوربن
- گذارندن رشته پزشکی
- دکترای فیزیک از دانشگاه سوربن فرانسه

مشاغل و خدمات
- تعیین نقشه راه ها در لبنان
- مهندس راه و ساختمان در اداره راه سوریه و اجرای پروژه بهسازی و راهسازی در شرکت مقاطعه کاری فرانسوی
- استخدام به عنوان مهندس راه و ساختمان در اداره راه لبنان
- خدمت در رصد خانه فرانسه در کوههای آلپ
- شناسایی و کار در معدن ذغال سنگ ناحیه ی سار فرانسه
- کار به عنوان مهندس برق در راه آهن برقی دولتی فرانسه
- راه اندازی اولین آسیاب آبی تولید برق ( ژنراتور ) در کشور ( آشتیان )
- تشکیل گروه موسیقی کلاسیک ( سنتی ) به نام سن سباستین
- آغاز واژه گزینی و برابر سازی علمی ( نهضت جلوگیری از نفوذ کلمات خارجی در دروس دانشگاهی و زبان فارسی)
- ایجاد اولین کارگاه علوم تجربی در علوم کاربردی در ایران
- استخدام به عنوان مهندس راه و ساختمان در وزارت طرق و شوارع عامه ( راه و ترابری ایران )
- نقشه برداری و ترسیم اولین نقشه ی راه ساحلی سراسری بنادر خلیج فارس
- تاسیس اولین مدرسه ی مهندسی وزارت راه و تدریس در آن
- آغاز واژه گزینی فارسی و برابر سازی علمی
- تاسیس دارالمعلمین عالی و تدریس در آن
- ایجاد اولین آزمایشگاه علوم پایه در کشور
- ساخت اولین رادیو در کشور
- تاسیس دانشسرای عالی و تدریس فیزیک و مکانیک در آن
- تاسیس اولین کارگاه ساخت قطعات دست ساز برای اتوموبیلهای ایران
- ساخت و راه اندازی اولین آنتن فرستنده در کشور
- ایجاد اولین ایستگاه هواشناسی کشور
- نصب و راه اندازی اولین دستگاه رادیولوژی در ایران
- ایجاد انجمن زبان فارسی و بنیان گذاری فرهنگستان زبان فارسی
- صاحب کرسی و استاد فیزیک از 1310 ش تا پایان عمر
- تعیین ساعت ایران
- تدوین اصول اندازه گیری و مقیاس گذاری و ایجاد اداره ی اوزان و مقیاسها ( موسسه استاندارد )
- رئیس انجمن فیزیک ایران در بدو تاسیس
- نقشه برداری و محاسبات و احداث راه تهران - شمشک به منظور بهره برداری از معادن ذغال سنگ
- تاسیس اولین بیمارستان خصوصی در ایران ( بیمارستان گوهرشاد به یاد مادر گرامیشان )
- پایه گذاری تدریس علوم به زبان فارسی و تدوین کتب علمی به زبان فارسی
- طرح تاسیس دانشگاه تهران و تدوین اساسنامه آن
- تاسیس دانشکده فنی و ریاست و تدریس در آن دانشگاه
- شرکت در تاسیس فرهنگستان ایران
- شرکت در کنفرانس علمی بین المللی آکسفورد
- تاسیس دانشکده علوم و ریاست آن
- پایه گذاری و عضویت افتخاری در شورای عالی معارف
- تاسیس مرکز عدسی سازی اپتیک کاربردی در دانشکده علوم دانشگاه تهران
- تاسیس اولین رصدخانه نوین  در ایران
- راه اندازی اولین مرکز زلزله شناسی در کشور
- عضو هیئت تحقیقاتی در انستیتوی تحقیقات هسته ای شیکاگو
- ماموریت خلع ید از شرکت نفت انگلیس در دولت دکتر مصدق
- اولین رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران در دولت دکتر مصدق
- وزیر فرهنگ در دولت دکتر مصدق
- تاسیس و ریاست موسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران
- پایه گذاری مرکز تحقیقات اتمی دانشگاه تهران
- تاسیس مرکز مدرن تعقیب ماهواره ها در شیراز
- راه اندازی اولین لیزر ایران
- خریدن زمین در کره مریخ
- تاسیس و راه اندازی اولین راکتور اتمی دانشگاه تهران و ایجاد سازمان انرژی اتمی
- تاسیس انجمن موسیقی ایران و مرکز پژوهش های موسیقی
- تاسیس و ریاست کمیته ی پژوهشی فضای ایران
- ریاست گروه ممالک جهان سوم در کنفرانس بین المللی فضا

در پی تلاشهای بی وقفه استاد در زمینه های گوناگون علمی و فرهنگی بزرگترین نشان علمی فرانسه ( کوماندور دولالوژیون دونور و افیسیه دولالژیون دونور ) به ایشان اعطا گردید . در سال 1350 ش به عنوان استاد ممتاز دانشگاه تهران ملقب گردیدند و در سال 1366 ش در کنگره شصت سال فیزیک ایران از خدمات ایشان به عنوان پدر فیزیک ایران قدردانی به عمل آمد . استاد همچنین در سال 1990 م به عنوان (( مرد اول علمی جهان )) برگزیده شد .

پروفسور محمود حسابی در سال 1281 متولد و در 12 شهریور 1371 ش وفات یافتند .

حتما خودتون میدونید سیرجان یکی از شهرستانهای استان کرمانه و آب و هوایی کویری داره در کویر روزها خیلی گرمه و شبها خیلی سرده و این مشکلی بود که من تا به حال با اون برخورد نکرده بودم .
ساعت 11 صبح که رسیدیم دم در پادگان یکی از سربازهای دژبان به استقبالمون اومد و بعد از کلی بشین پاشو و دویدن اسامی ما ها رو نوشت و به داخل محوطه پادگان هدایت کرد . هیچوقت فکر نمیکردم صحنه هایی که از دوران سربازی توی فیلمها میبینم برای خودم اتفاق بیفته و از نزدیک و با تمام وجود اون اتفاقات رو احساس کنم .
بعد از آمار گیری بهمون گفتند که باید معاینه پزشکی بشید و در کمال ناباوری درجه داری که مسئول ما بود گفت که تمام لباسهای خودمون رو دربیاریم و تنها با شورت در صف قرار بگیریم برای معاینه پزشکی . فرض کنید 800 نفر پسر جوان همگی لخت و تنها با یک شورت در صف قرار گرفته بودند . واقعا صحنه خنده داری بود . بعد از اینکه همه بچه ها لباسهاشون رو در آوردند در گروهای 3 نفری برای معاینه پیش پزشک میرفتند اونم چه معاینه ای . توی اتاق دکتر  من و دوتا از بچه ها روبروی دکتر ایستاده بودیم که بهمون گفت دستهاتون رو بگیرید بالا و بچرخید . واقعا این صحنه رو برای خودتون تجسم کنید که چقدر مضحک و خنده دار شده بودیم .
بعد از معاینه 800 نفر انسان که چند ساعتی طول کشید بهمون گفتند که موقع ناهار است و باید به غذا خوری برویم . در مورد غذای پادگان باید بگم که بهترینش پلو مرغ بود اما چه مرغی . در آشپزخانه توی هر دیگ 10 تا مرغ میپختند بعد از اینکه آماده میشد با استفاده از پشت ملاقه و بیل مخصوص آشپزی این مرغهای پخته رو توی همون دیگ له میکردند .
موقع غذا خوردن سهمیه هر نفر یک کف گیر برنج و یک ملاقه مرغ له شده بود و یک کف دست نان . اولین غذای سربازی به مذاق خیلی از بچه ها خوش نیامد  و همه اون رو دور ریختند و تنها به خوردن نان اکتفا کردند . بعد از نهار حدود نیم ساعت به کل 800 نفر وقت دادند که از دستشویی استفاده کنند حالا تصور کنید به هر نفر چه مدت زمان میرسید و با چه سرعتی باید کارش رو تموم میکرد .
بعد از نهار بقیه مراسم پذیرش انجام شد اما برای تحویل لباس نظام  و وسایل مورد نیاز سربازان وقتی نبود چون موقع خواب و خاموشی بود بنابراین ما هارو به یک خوابگاه بردند . توی اتاق خواب حدود 50 تخت دو طبقه بود موقعی که همه بچه ها از فرط خستگی خوابشون برد من که روی تخت بالا دراز کشیده بودم نیم خیز شده و نگاهی به خوابگاه که با نور کم سوی یک چراغ خواب روشن شده بود انداختم که بچه ها به ردیف بیهوش شده بودند . با خودم فکر میکردم الان دارم خواب میبینم و من اصلا هنوز اعزام نشدم و هر آن ممکنه مامانم بیاد و منو بیدار کنه توی همین فکر بودم که یک دفعه درجه دار مسئول ما با لگدی محکم به در آسایشگاه کوبید و تمام بچه ها از جمله من از خواب بیدار شدند . من با نگاهی که به ساعت انداختم متوجه شدم ساعت 3:30 شب است و باید برای نماز و صبحانه آماده بشیم اما ..........

رشته تحصیلی من طوری بود که پیش دانشگاهی نداشتم بنابراین یک سال بیشتر وقت داشتم تا در دانشگاه قبول بشم سال اول که کنکور آزاد و سراسری دادم مثل اکثر کنکوریها در سراسری قبول نشدم ولی در دانشگاه آزاد در نیشابور قبول شدم ولی به خیال آنکه سال بعد میتونم در مشهد قبول بشم نرفتم . یک سال به خوش گذرونی گذشت و دوباره زمان کنکور فرارسید و بازهم اینبار سراسری قبول نشدم و آزاد در بندر لنگه قبول شدم که به دلیل دور بودن از شهر خودم نرفتم . بنابراین چون به سنی رسیده بودم که مشمول بودم رفتم و دفترچه اعزام به خدمت رو پر کردم و درس خوندن رو گذاشتم کنار . یادش بخیر یه رفیق دارم که از دبیرستان با هم آشنا هستیم و شرایطش هم مثل همه و دل من به این خوش بود که باهم دیگه میریم خدمت و به خوبی و خوشی برمیگردیم .
توی دفترچه یه قسمت داره که باید پزشک مشمول رو معاینه کنه تا مشکلی از نظر سلامتی نداشته باشه . خلاصه من و دوستم رفتیم پیش دکتر و اون منو معاینه کرد و گفت حتما باید بری خدمت که برات خوبه ولی وقتی نوبت به دوستم رسید در کمال ناباوری به دکتر گفت : آقای دکتر من کف پاهام صافه . منو بگو دهنم از تعجب باز مونده بود . اینجوری شد که دوهفته بعد برای من برگ سبز اعزام اومد و برای دوستم وقت کمسیون پزشکی برای معافیت . فکر کنم فروردین 1384 بود که برگ سبز اعزام برام اومد و تاریخ اعزامم 84/9/18 اعلام شده بود و تقریبا 6 ماه وقت داشتم که از زندگی لذت ببرم . توی همون برگ سبز کد محل آموزش رو هم نوشته بودند . بعد از کلی پرس و جو متوجه شدم که محل آموزش من در شمال کشوره بنابراین خوشحال بودم که جای خوش آب و هوایی باید خدمت کنم .
روز 18 / 9 جمعه بود و من هم برای آمادگی لازم موهای عزیزم رو با نمره 4 زدم و با خیال آسوده آماده اعزام بودم . فرداش که به حوزه رفتم دیدم جمعیتی در حدود 1000 نفر مثل من منتظراعزام هستند . بعد از چند دقیقه اسم منو خوندن تا به داخل حوزه برم اونجا صفی بود که من آخرش ایستاده بودم .
سرهنگی که مسئول جدا کردن سربازها بود تعدادی از این صف رو جدا کرد و به سربازش گفت : اینها برن شمال . اونجا بود که کمی شک کردم . بعداز اینکه اون گروه کارشون تموم شد از بقیه مشمولین حدود 500 نفر رو جدا کردند که من هم جزء اونها بودم . تازه اون موقع بود که فهمیدم باید برم توی نیروی دریایی ارتش خدمت کنم . هیچوقت یادم نمیره اون لحظه یاد این فیلمهای آمریکایی افتادم که نشون میده سربازهای نیروی دریایی سخت ترین آموزشها رو میبینند و در خطرناکترین عملیاتها شرکت میکنند .
بعد از اینکه ما رو گروه بندی کردند همون سرهنگه بهمون گفت : محل آموزش شما پایگاه نیروی دریایی در سیرجان است . برای اطلاع باید بگم که سیرجان یکی از شهرستانهای استان کرمانه و درست وسط کویر . منو بگو فکر میکردم شمال خدمت میکنم و از آب و هوای اونجا لذت میبرم اما زهی خیال خام .
خلاصه اون روز به دلیل نبود اتوبوس اعزام ما به تعویق افتاد و فرداش با یک دستگاه اتوبوس عازم سیرجان شدیم . من و بقیه فکر میکردیم داریم میریم مسافرت و پیک نیک نمیدونید توی اتوبوس چیکار که نمیکردیم اما فرداش که رسیدیم سیرجان چشمتون روز بعد نبینه .............

راستش از بس کلیپ و عکس اینجا گذاشتم خسته شدم . با خودم گفتم بهتره یه کم تنوع بدم توی این پست میخوام زندگی خودم رو براتون تعریف کنم شاید براتون جالب باشه .
روز 23 تیر 1365 روزی بود که از شکم مامانم اومدم به این دنیای عجیب و غریب . میگن بچه ها قبل از به دنیا اومدنشون توی بهشتن اما من که چیزی یادم نمیاد . از همون روزهای اول حس عجیبی داشتم تازه بعد از هفت هشت سال فهمیدم که معنی واژه ته تغاری چیه . بله من یه ته تغاری بودم آخرین بچه که 5 تا داداش و یک دونه خواهر داره . خلاصه این موقعیت خیلی جالبه برات کلی خوراکی و لباس قشنگ میخرن . سرتون رو درد نیارم نمیدونم چند سالم بود که متوجه شدم بابام و مامانم دارن در مورد من صحبت میکنند بابام میگفت : بهتره توی خونه باشه  ولی مامانم میگفت : نه بیمارستان بهتره  . منم که از همه جا بیخبر دنبال بازی خودم بودم تا اینکه یک روز یکی اومد خونمون و من از پشت پنجره داشتم نگاه میکردم . یه مرد با ریش پروفسوری و یک کیف سیاه چرمی . نمیدونم اصلا تا آخر عمر این قیافه از یادم میره یا نه . خلاصه کیفشو که باز کرد انواع و اقسام لوازم جراحی توش بود سرنگ و تیغ و بتادین و ....... .
حتما تا الان حدس زدین برای چی اومده بود . ( ختنه )  بلایی که سر همه پسرها میاد . اون زمان که مثل الان نبود که با یک حلقه کارو تموم کنند . خب البته خیلی دوست ندارم این قسمت ماجرا رو براتون بگم اما میدونم که شما دوست دارین .
توی اون لحظه که من وسایلشو دیدم ناخودآگاه ترسی وجودم رو فرا گرفت انگار یکی بهم میگفت : فرار کن فرار کن  . منم با تمام سرعت رفتم طبقه بالا بغل مامانم فکر میکردم جام امنه اما پدر گرامی با کمال خونسردی دوباره منو برگردوند پائین . خلاصه بعد از بی حسی موضعی عملیات انجام شد . الان که یادم میاد خنده ام میگیره آخه فرداش دیدم مامانم یه دامن خوشگل برام دوخته و میخواد تنم کنه . هیچوقت خنده بچه های محل رو فراموش نمیکنم اما از یه جهت خوب بود چون همه برام اسباب بازی و کادو میخریدند نا سلامتی آخرین پسر خانواده مرحله مهمی از زندگی رو پشت سر گذاشته بود .
اینم عکس بچگی خودم .